Hoe weet je dat wat je doorkrijgt van mijn paard ook klopt?

“Maar hoe weet je dat wat je doorkrijgt van mijn paard ook echt klopt?”

Het is een vraag die ik heel goed begrijp. Want als ik jou vertel wat ik van jouw paard doorkrijg, hoe weet jij dan dat het ook werkelijk van jouw paard komt? Dat ik niet gewoon dingen invul, een logische conclusie trek of vertel wat ik denk dat jij graag wilt horen?

Dat is ook precies de reden waarom ik tijdens een reading niet alleen let op de woorden of beelden die ik doorkrijg, maar ook op wat er in mijn eigen lichaam gebeurt. Mijn lichaam en mijn gevoel zijn een belangrijk onderdeel van de manier waarop ik werk. Ik krijg niet alleen woorden of beelden door, maar kan soms ook lichamelijk ervaren wat een paard ervaart.

Een bepaalde pijn, spanning, druk of emotie kan zich bijvoorbeeld ineens in mijn eigen lichaam aandienen. Dat gebeurt soms zo duidelijk dat ik er zelf ook even van opkijk. Juist die lichamelijke signalen zijn voor mij een extra bevestiging bij wat ik via de stem van een paard ontvang.

Na ruim vijftien jaar ervaring weet ik inmiddels heel goed hoe mijn eigen lichaam en gevoel normaal gesproken reageren en hoe het voelt wanneer er tijdens een sessie iets binnenkomt wat niet van mijzelf lijkt te zijn.

Dat betekent niet dat ik bij ieder gevoel meteen weet wat de betekenis ervan is. Soms moet ik het even laten komen en kijken wat zich verder aandient.

En soms krijg ik juist een beeld waarvan ik op dat moment werkelijk geen idee heb wat ik ermee moet.

Een mooi voorbeeld hiervan is een reading die ik onlangs had met een pony.

Deze pony begon mij te vertellen over de stal waar zij vandaan kwam en over de vrouw die daar een belangrijke rol in had gespeeld. Wat ik vervolgens doorkreeg, was een heel specifiek beeld van die vrouw. Het was niet zozeer een omschrijving van haar karakter of van iets wat ze had meegemaakt, maar echt een beeld van hoe zij eruitzag.

Het beeld deed mij onmiddellijk denken aan een bekende Hollywoodacteur die zich voor een film als vrouw had verkleed. Het was een heel oude film die ik zelf als kind had gezien. Juist daarom vond ik het eigenlijk zo vreemd. Ik zag dat beeld voor me en moest er zelfs een beetje om lachen, omdat ik dacht: hoe kom ik hier nu weer aan?

Maar het beeld bleef heel duidelijk.

Dus ik vertelde de eigenaar wat ik zag. Ik beschreef hoe deze vrouw eruitzag en met wie zij volgens mij een bepaalde gelijkenis had. Ik wist op dat moment natuurlijk helemaal niet of het ergens op zou slaan. Ik kon alleen maar vertellen wat ik zag.

De eigenaar had nog af en toe contact met de fokster van de pony en daardoor konden we uiteindelijk foto’s van haar terugvinden.

Op de eerste foto was de gelijkenis wel een klein beetje te zien, maar ik dacht eerlijk gezegd nog niet: ja, dit is precies wat ik bedoelde.

Totdat er een andere foto werd gevonden waarop haar gezicht vanuit een andere hoek te zien was.

Toen was het ineens heel duidelijk.

De gelijkenis met het beeld dat ik had beschreven was zo sterk dat ook de mensen die op dat moment bij de reading aanwezig waren er echt van opkeken. We zaten met elkaar naar die foto te kijken en ineens viel het kwartje.

Dit was het beeld dat de pony mij had laten zien.

Dat zijn voor mij altijd bijzondere momenten. Niet omdat ik daarmee iemand wil bewijzen dat een reading klopt, maar omdat ik zelf ook iedere keer weer geraakt kan worden door de manier waarop zo’n beeld uiteindelijk betekenis krijgt.

En het interessante is dat dit beeld helemaal niets vertelde over een trauma van de pony of over iets wat zij op dat moment lichamelijk nodig had. Het ging over een persoon uit haar verleden. Over de omgeving waar ze vandaan kwam. Over een herinnering en een relatie die voor haar belangrijk was geweest.

En dat is iets wat mensen soms niet verwachten.

Wanneer je met een paard communiceert, hoeft de informatie die je krijgt namelijk niet altijd letterlijk over het paard zelf te gaan. Een paard kan ook herinneringen laten zien, mensen uit zijn verleden, gebeurtenissen die voor hem belangrijk zijn geweest of situaties die verbonden zijn met zijn eigenaar.

Soms zijn dat juist de dingen waarvan je achteraf denkt: hoe kon je dit weten?

Bij dezelfde pony gebeurde er trouwens nog iets wat ik zelf best lastig vond. Al vrij vroeg in de reading kwam er een persoonlijk voorval naar voren dat te maken had met de gezondheidssituatie van een familielid van de eigenaar.

Ik kreeg het idee door dat er mogelijk iets speelde, terwijl de eigenaar daar op dat moment zelf nog niets van wist.

En juist daar merk je ook hoe zorgvuldig je met dit soort informatie moet omgaan.

Want wat moet je daarmee als iemand het zelf nog niet weet?

Je wilt iemand natuurlijk niet onnodig ongerust maken. Tegelijkertijd kan ik niet doen alsof ik iets niet heb ontvangen wanneer het heel duidelijk binnenkomt. Ik kan alleen delen wat ik ervaar en daarbij ook eerlijk zeggen dat ik niet weet wat de betekenis ervan is of of het daadwerkelijk zo zal blijken te zijn.

Dat vind ik misschien wel een van de meest gevoelige kanten van dit werk.

Want soms krijg ik iets door wat pas veel later op zijn plek valt. En soms krijg ik iets door waarvan ik op dat moment helemaal niet begrijp waarom ik het zie, voel of hoor.

Pas weken, maanden of soms zelfs jaren later kan iemand vertellen waarom dat ene beeld of die ene zin er ineens was.

En dan denk ik weer: ja, dit is dus waarom ik dit doorkreeg.

Juist daarom vind ik de vraag “Hoe weet je dat het klopt?” eigenlijk zo interessant.

Ik kan je daar geen antwoord op geven in de vorm van een bewijsstuk. Ik kan je niet vooraf laten zien dat een bepaald beeld straks precies blijkt te kloppen. Ik kan je alleen vertellen hoe ik werk, wat ik ervaar en wat er tijdens een reading bij mij binnenkomt.

Soms zit de bevestiging in iets heel concreets. Zoals bij die foto van de fokster van de pony.

Soms zit het in een detail uit het verleden dat niemand mij heeft verteld.

Soms in een herinnering die alleen jij en je paard kunnen herkennen. soms komt er iets door waarvan je op dat moment denkt: wat moet ik hiermee? Om pas later te begrijpen waarom het juist toen naar voren kwam.

Ik hoef je daar ook niet van te overtuigen.

Ik vind het juist belangrijk dat jij zelf mag voelen wat iets met je doet. Jij kent je paard, jij kent jullie geschiedenis en jij weet welke dingen voor jullie betekenis hebben.

Mijn taak is niet om jou te vertellen wat je moet geloven. Mijn taak is om zo zuiver mogelijk te ontvangen wat jouw paard mij laat zien, horen en voelen en dat vervolgens zo eerlijk mogelijk aan jou terug te geven.

En soms zijn dat hele duidelijke voorbeelden die je laten voelen: ja, dit kan eigenlijk alleen maar over mijn paard gaan. Maar soms zit de waarde juist in iets wat veel subtieler is.

In een zin die ineens iets bij je raakt. In een herinnering die je al jaren niet meer had gehad. In een inzicht over jullie relatie. Of in iets waarvan je pas later begrijpt waarom jouw paard het belangrijk vond om het met je te delen.

Want uiteindelijk gaat het mij niet om jou ervan te overtuigen dat ik met je paard kan communiceren.

Het gaat erom dat jouw paard een stem krijgt en dat jij zelf kunt ervaren wat er gebeurt wanneer je werkelijk naar die stem gaat luisteren.

En misschien is dat uiteindelijk ook het mooiste antwoord op de vraag hoe je weet of het klopt.

Niet omdat ik het zeg.

Maar omdat jij het zelf herkent.